مسعود آزاد دانشجوی کارشناسی ارشد تکنولوژی آموزشی دانشگاه آزاد اسلامی

(واحد کرمانشاه)



-  پذیرفته شده در نخستین همایش دو سالانه بین المللی علوم انسانی در لندن

همایش های علمی بین المللی رایزنی علمی جمهوری اسلامی ایران در لندن

چکیده

 

  تقوا به معناي حفظ و نگهداشت خويشتن از چيزي است كه از آن مي هراسد؛ از اين رو بيش ترين كاربرد اين واژه در زمان جاهليت در حوزه جنگ و مباحث پيراموني آن است. وقايه از جنگ و آسيب هاي احتمالي آن هدف اصلي مردماني بود كه هر آن در معرض خطر و هجوم اقوام و قبايل پيراموني بوده اند. آمادگي نظامي براي حفظ خود و جامعه از يورش هاي پياپي، دغدغه اصلي مردمان جاهلي بود. اين گونه است كه پيامبر(ص) در نخستين هشدار باش هاي خويش از روش هشدارهاي جنگي استفاده مي كند. آن حضرت بر كوهي بر مي آيد و به عنوان اطمينان، از آنان مي پرسد كه اگر خبري از هجوم و يورش دشمن دهد آنان او را باور مي كنند و براي دفاع و آمادگي نظامي، خود را مهيا مي سازند كه جواب مثبت آنها، پيامبر را بر آن مي دارد كه اعلام كند هشدار وي نسبت به آخرت و خشم الهي، همانند هشداروی نسبت به جنگ و يورش دشمنان به خاك و مرز آنان است. در حقيقت همان گونه كه انسان خود را در برابر دشمن ظاهري و دنيوي، آماده مي كند و در برابر آن وقايه مي گيرد، مي بايست در برابر دشمن باطني و خشم الهي نيز خود را در وقايه قرار دهد و با اين گونه آمادگي، از يورش و آسيب هاي احتمالي آن در امان بماند.

بدين ترتيب واژه وقايه و تقوا كه در حوزه مسائل دنيوي و نگه داشت از دشمن و يورش و            آسيب هاي احتمالي آن بود، به حوزه مسايل فرامادي و امور معنوي كشيده مي شود و تقوا به مفهوم تازه اي خود را نشان مي دهد.